Sevgiline Tam Vakitli Aşkla Dokun

Xabier salı ve cuma günleri gece vardiyasına giriyor. 22:18’de kart basıyordu ve telefon sekiz saat boyunca dolabında sessiz kalıyordu. Gala, duvar kağıtlarını 4:37’ye, onun dördüncü kattaki kahve makinesine indiği saate zamanlamayı öğrendi. Büyük bir şey değil: kedinin bir fotoğrafı, uykulu bir günaydın, bazen yalnızca eğri büğrü çizilmiş bir kalp. Xabier telefonu çıkarıyor, duvar kağıdını görüyor, bir nefes alıyor ve yukarı çıkıyor. Gala ise o sırada altı saattir uyuyor. Bu jest, Gala saat dörtte uyandığı için değil, bir pazar öğleden sonra elinde kahvesiyle bunu düşündüğü için var.

Cimavilla’da bir kafenin terasındaki ilk öpücükten beri her ayın 17’si onların günü. Beş yıl, altmış ay dönümü demek. Ariadna hepsini hatırlamıyor, Bruno da hatırlamıyor; yıllardır ilişkilerinin kendilerine özel şakası bu. Ta ki Ariadna duvar kağıtlarını önceden zamanlayabildiğini keşfedene kadar. Artık her 17’sinden birkaç gün önce on dakika oturuyor ve bir sonrakini hazır ediyor. 17 Şubat’ta saat 7:08’de Bruno, Huesca’da bir otelde telefonunun kilidini açtı ve Brugge’de çekilmiş bir fotoğraflarını gördü; üstünde kocaman bir sayı: 61. Mutfakta tek başına güldü. Yedi aydır bir sonraki 17’sinde hangi sayının geleceğini bilmiyor.

Nerea’nın nöbetleri 24 saat sürüyor ve ilk 14 saatte telefona hâlâ bakabiliyor. 14’üncü saatten sonra bakamıyor. Valentín’in, 19:22’deki aramaların istemeden yapılmış bir zalimlik olduğunu anlaması bir yıl sürdü. Birkaç aydır, nöbet günlerinde gece 3:02’ye bir duvar kağıdı zamanlıyor; Nerea’nın nefes almak için bir anlığına koridora çıktığını bildiği saate. Nerea onu saate bakarken görüyor, bir hemşire sıradaki iş için seslenmeden önce. Valentín uykuda. Duvar kağıdı uyanık. Valentín’in, kendisinin gönderemeyeceği bir saatte ona ulaşması fikri, Nerea’nın nöbeti daha hafif bir yükle çıkarmasını sağlayan şeyin ta kendisi.