Balayında keşke keşfetseydik dediğin Kilit Ekranı Aşkı

Evlilik hakkında kökleşmiş bir beyaz yalan var: mutlu çiftler ömür boyu balayında kalanlardır. Mutlu çiftler balayında değildir. Mutlu çiftler, aşağı yukarı üçüncü ayda, balayının doğası gereği bittiğini, böyle olması gerektiğini ve güzel olanın onu yapay biçimde uzatmak değil, sıradan günlerin içinde balayı icat etmeyi öğrenmek olduğunu kavramış olanlardır. Bunlar ayrı şeyler. İlki pahalıdır, yorucudur, hayal kırıklığıyla biter. İkincisi ömür boyu çalışılan ve yıllar geçtikçe incelen bir sanattır.

Kritik dönem çoğunlukla 60. gün ile 120. gün arasındadır. Öncesinde düğünün ve yolculuğun hızı hâlâ sürer. Sonrasında ya kendi dilinizi bulmuşsunuzdur ya da müziksiz bir birlikte yaşamaya doğru kaymaya başlarsınız. Evliliğin büyük kısmı bu altmış günlük boşlukta belli olur ve bunu evlilik öncesi kurslarda kimse haber vermez. Küçük şeylerde belli olur: sabah nasıl vedalaştığınızda, kahveyi doldururken birbirinize bakıp bakmadığınızda, öğleden sonra kimse görmezken birbirinizi hatırlayıp hatırlamadığınızda. Artık kimsenin toplum önünde böyle bir yükümlülüğü kalmamışken ilk adımı kimin attığında.

LockLove çift terapisi değil; özenle hazırlanmış romantik bir akşam yemeğiyle yarışmaya da çalışmıyor. Daha çok, ötekinin hâlâ orada olduğunu söyleyen küçücük bir hatırlatma; sıradan hayat tam dikkatini dağıtmaya başlamışken ekranda habersizce beliren bir hatırlatma. Varlığını onun kilit ekranına taşı: cümle şiirsel duruyor, ama evlilikte kelimesi kelimesine önemli olan bu. Kahvaltının bir fotoğrafı. Yüzüğün bir çizimi. Kilisedeki pirinç, altı ay sonra yeniden. Kilidi açtığında ilk gördüğü sen ol ki neden “evet” dediğini zahmetsizce hatırlasın. Sadece sihir; bildirim yok, haber yok. Barselona’dan sevgiyle, pazartesi öğleden sonralarında balayı icat etmeyi öğrenen bütün evliliklere.