Sevgilinin kilit ekranını video aşkıyla doldur

Imanol, Pala adında bir border collie ile yaşıyor. Julieta cuma günleri geldiğinde Pala çıldırıyor: zıplıyor, inliyor, kendi etrafında dönüyor. Bir daireyi yuva yapan o saçma sapan ritüellerden biri. Bir perşembe saat 19:36’da Imanol, kulaklarını dikmiş kapıya bakarak bekleyen Pala’yı çekiyor ve Julieta’ya video duvar kağıdı olarak gönderiyor. On saniye. Sessiz. Yalnızca köpek, kapalı kapı ve bekleyiş. Julieta videoyu işten çıkarken görüyor. Arabaya planladığından erken biniyor.

Kaira fırıncı. Leyre hemşire. Vardiyaları haftada iki kez kesişiyor, fazlası yok. Kaira günün ilk fırınını, gece 3:51’de, ortalık ekşi maya ve sıcak un kokarken fırsat biliyor ve fırının açılışını on saniyeliğine çekiyor. Yükselen buhar. Sarı ışığın altında parlayan somunlar. Bunu Leyre’ye duvar kağıdı olarak gönderiyor. Leyre hastanedeki gece nöbetinden çıkıp asansörde telefonunun kilidini açtığında Kaira’nın fırınını görüyor; hem açlıktan hem sevgiden ağlayası geliyor. Kaira’yı almaya her zaman gidemiyor. Ama video orada, her gün onu bekliyor.

Nacho, bir sağlık yardım kuruluşuyla altı aylığına Bağdat’ta görevde. Milagros Jerez’de kaldı. Ona en ağır gelen, sıradan günleri Nacho’ya gösterememek: avluyu, sardunyaları, gündelik düzeni. Bir salı, yerel saatle 14:47’de Nacho’ya Milagros’un çektiği bir video duvar kağıdı geliyor: arkada radyonun çaldığı mutfaktan on saniye; dönen vantilatör, boş mama kabının çevresinde dolanan kedi. Olağanüstü hiçbir şey yok. Güzelliği de tam bu. Nacho onu bütün hafta duvar kağıdı olarak bırakıyor. Bazen ihtiyacın olan tek şey bir kartpostal değildir; mutfağın hâlâ ev gibi koktuğunu bilmektir.