Uzaklık Aşkınızı Kilit Ekranınıza Taşır

On sekiz aydır böyleler. Lucía doktorasını Berlin’de bitirdi, Matías ise mimarlık ofisiyle Galiçya kıyısında kaldı. Lucía her pazar gecesi Matías’ın haftası için beş duvar kağıdı zamanlıyor, her güne bir tane. Çarşambanınki hep tanıştıkları günlerden bir fotoğraf; sonunda buraya varacaklarını daha bilmedikleri zamanlardan. Salı sabahı 9:14’te Matías hava durumuna bakmak için telefonunun kilidini açıyor ve karlar altındaki Spree’nin bir fotoğrafıyla karşılaşıyor; üstünde el yazısıyla küçük bir not: "ördekler hâlâ burada. sen de." Bir an öylece kalıyor. Sonra ofisin ortasında kendi kendine gülüyor.

Hugo, geri çeviremeyeceği bir iş teklifi için Montreal’e taşındı. Carla yüksek lisansını bitirmek üzere Valencia’da kaldı. Saat farkı ikisini de yıpratıyor: Carla kahvaltı ederken Hugo hâlâ uyuyor. Sonra birbirlerini kovalamak zorunda olmadıklarını fark ettiler. Artık Carla her gece yatmadan önce ona bir duvar kağıdı bırakıyor; Hugo uyandığında bulsun diye. Montreal saatiyle 13:57’de Hugo bir toplantıdan çıkıyor, telefonunun kilidini açıyor ve arabanın koltuğundan çekilmiş, bulanık bir Mercado Central fotoğrafı görüyor; altında tek bir satır: "bugün portakal kokuyordu. geri gelecekler". Gece on bire kadar dayanmasına yetiyor.

Noa illüstratör. Tomás ise Seul’de bir araştırma programında. Noa iPad’inde ona küçük çizimler yapıyor —bir Trabzon hurması, bir kedi, Santurtzi limanında balık tutan dede— ve bunları haftada bir, hep sürpriz olsun diye belli bir günü olmadan, kilit ekranına gönderiyor. Sıradan bir perşembe günü, Kore saatiyle 18:12’de Tomás laboratuvardan çıkıyor ve telefonunda yeni bir çizim görüyor: iki fincan, biri boş, biri dolu; altında tek kelime: "yakında". Hiçbir şey yazmıyor. Trafik ışığı değişene kadar, telefon elinde öylece duruyor.