Günaydın! Her Kilit Açışında Gözlerinin İçine Bakalım

Aurora, Amerikan mutfaklı, büyük penceresi soğuk geçiren kiralık bir dairede tek başına uyanıyor. Hava soğuk. 7:51’de alarm çalıyor ve o da herkes gibi, gözlerini tam açmadan telefona uzanıyor. İlk gördüğü, Eneko’nun bir gece önce bıraktığı duvar kağıdı: Jaca’da çekilmiş bir fotoğrafları; Eneko’nun beresi yamuk, Aurora ağzı açık gülüyor. Altında, parmakla yazılmış titrek harflerle: kalkıyorum ve aklıma sen geliyorsun. Bir mektup değil. Olması da gerekmiyor. Aurora pencereyi açmadan önce beş saniye duvar kağıdına bakıyor. Mutfak hâlâ boş, ama gün yalnız başlamıyor.

Guillem 6:56’da evden sessizce çıkıyor, Celia yatağın kendi tarafında uyuyor. Çıkmadan önce LockLove’u açıp ona bir günaydın bırakıyor; 9:28’de, Celia’nın telefonu genellikle açtığı saatte belirsin diye. Celia uyandığında ev boş ve Guillem’in demleyip bıraktığı kahve kokuyor. Telefonu eline alıyor ve bir duvar kağıdı görüyor: o sabah çekilmiş bir fotoğraf, kendi seramik fincanına doldurulmuş kahve. Yanında, parmakla yazılmış: yarısını sana bıraktım. Birbirlerini uyanıkken görmediler, ama günaydınlaştılar bile. Celia kalkıp doğruca mutfağa gidiyor ve iki saattir soğuyan bir kahveye gülümsüyor.

Íker eve 7:08’de geliyor, Dafne hâlâ uyuyor. Botlarını paspasın üstünde çıkarıyor, ses etmeden banyoya giriyor ve yatağa girmeden önce LockLove’dan 10:33’e zamanlanmış bir duvar kağıdı bırakıyor: boş fabrikanın bir fotoğrafı, kırık bir camdan içeri gün doğumunun ışığı giriyor. Yazı: bunu senin için gördüm. Sonra uyuyor. 10:33’te Dafne, çoktan uyanmış, saçları ıslak, mutfakta telefonunu açıyor ve fotoğrafı görüyor. Íker üç saattir uykuda. Dafne ona WhatsApp’tan bir kalp gönderiyor; akşamüstüne kadar okumayacağını bilerek. Olsun. Onlar çoktan görüştüler.