Sevgiline Kilit Ekranından Sessizce Sürpriz Yap

Sekiz yıldır birlikteler. Málaga’nın merkezinde aynı dairede yaşıyorlar, ama Catalina’nın hastane nöbetleriyle Álvaro’nun çekimleri yüzünden, ikisinin de uyanık olduğu bir ana denk gelmeden üç gün geçebiliyor. Eskiden buzdolabına not bırakırlardı. Şimdi Catalina gece eve geldiğinde, Álvaro uyanınca bulsun diye ona bir duvar kağıdı zamanlıyor. Çarşamba sabahı 5:33’te Álvaro alarmı kapatmak için telefonu eline alıyor ve karanlık salonun bir fotoğrafını görüyor: masada iki boş bira şişesi, yanında tek cümle: "hâlâ buradayız". Gün boyu silmiyor. Bir zamanlar buzdolabına magnetle tutturulmuş bir not olan şey, artık telefonunda henüz kimseye satmadığı tek yerde yaşıyor.

Benicio sezonluk olarak Marbella’da cankurtaranlık yapıyor; Fátima ise Almería’da bir hostelin koordinatörü. Arabayla üç buçuk saat, ama vardiyaları asla birbirini tutmuyor. Kilit ekranını sessiz bir posta kutusu gibi kullanmaya karar verdiler. Sohbet yok, cevapsız arama yok: yalnızca her sabah bir duvar kağıdı. Bir cumartesi 6:17’de Fátima güneşten önce gözlerini açıyor ve deniz durumuna bakmak için telefonunun kilidini açıyor. Karşısına sıcaklık yerine Benicio’nun cankurtaran kulesinde çektiği bir selfie çıkıyor; saçı başı dağınık, köşede minicik bir not: "deniz çarşaf gibi, bugün seni her zamankinden çok özlüyorum". Fátima gülümsüyor ve fotoğrafı güzel günlerin sessiz çekmecesine kaldırıyor.

On beş yıllık evlilik, iki küçük çocuk ve artık kimsenin kimseye bakmadığı duygusu. Gadea LockLove’u biraz çaresizlikten, Horacio’ya söylemeden yükledi. İlk hafta ona ufak tefek şeyler gönderdi: tek bir emoji, sabah kahvesinin fotoğrafı. İkinci hafta Horacio kendi duvar kağıtlarıyla karşılık vermeye başladı. Bir öğleden sonra 16:44’te Gadea çocukları dedelerinin arabasına yeni bindirmişti; telefonuna baktı ve bir fotoğraf gördü: Horacio, Gadea’nın girişte duran spor ayakkabılarını çekmiş, altına da "iyi ki geri gelmişler" yazmıştı. Okulun otoparkında biraz ağladı. Aylardır kendi evinde görüldüğünü hissetmemişti.