Askerdeyken bile sevgilin hep yanında, kilit ekranında

Aitor, UNIFIL’deki İspanyol birliğiyle Lübnan’da görevde. Sara, dört yaşındaki Jimena’yla Zaragoza’da kaldı. En zoru ilk aydı: Jimena her sabah “baba”yı soruyordu, Sara’nın elinde ise akşam dokuzdaki piksel piksel görüntülü aramadan başka gösterecek bir şey yoktu. Sonra Aitor, yemekhanede Wi-Fi olduğu zamanlarda kamptan duvar kağıtları zamanlamaya başladı. Bir cuma 7:22’de Sara hava durumuna bakmak için telefonunun kilidini açıyor ve Akdeniz’in üzerinde bir gün batımı fotoğrafı görüyor; kenarına tek satır yazılmış: “Peñíscola’daki denizle aynı deniz, Jime. unutma”. Okuldan önce kızına gösteriyor. Söylenecek başka bir şey yok.

Pablo dört aydır BAM Meteoro’da, Afrika Boynuzu açıklarında. Açık denizde bağlantı malum: bir geliyor, bir gidiyor. Inés, WhatsApp’ta onun peşinden koşmanın bir işe yaramadığını çabuk öğrendi. İşe yarayan şey, gemi şebekeyi yakaladığı an için ona hazır bir duvar kağıdı bırakmaktı. Bir pazar 0:07’de, İspanya’da da gece yarısını geçmişken, Pablo’nun telefonu sonunda senkronize oluyor ve ekranda evlerinin mutfağı beliriyor: ocakta kahve, iki boş fincan ve üç kelime: “yerin burada duruyor”. Pablo ranzasından sessizce bakıyor. Cevap yazmıyor. Gerek yok.

Claudia, NATO’nun Letonya’daki gücünün bir parçası olarak altı aylığına Ādaži üssünde görevli. Sevilla’da öğretmenlik yapan Martín günleri koridordaki bir kara tahtada sayıyor. Her pazar akşamı ona hafta için üç duvar kağıdı zamanlıyor: birinde kedinin saçma bir fotoğrafı, birinde yeğenlerin bir resmi, birinde kendinden bir şey. Çarşamba sabahı 6:05’te Claudia günün ilk içtiması için ranzasından kalkıyor, telefonu eline alıyor ve evlerinin avlusunu görüyor; limon ağacı çiçek açmış. Altında Martín’in el yazısı: “sensiz de açıyor, ama daha az”. Bunu bütün gün aklında taşıyor.