Verstuur video's direct naar het vergrendelscherm van je partner

Imanol woont samen met een bordercollie die Pala heet. Als Julieta op vrijdag aankomt, wordt Pala helemaal gek: hij springt, jankt, draait rondjes. Het is zo'n onnozel ritueel dat van een appartement een thuis maakt. Op een donderdag om 19:36 filmt Imanol hoe Pala met gespitste oren naar de deur zit te kijken, wachtend, en hij stuurt het naar Julieta als video wallpaper. Tien seconden. Zonder geluid. Alleen de hond, de dichte deur en het wachten. Julieta ziet het als ze van haar werk komt. Ze stapt eerder in de auto dan gepland.

Kaira is bakker. Leyre is verpleegkundige. Hun diensten kruisen elkaar twee keer per week, vaker niet. Kaira gebruikt de eerste ovenlading van de dag – om 3:51 's nachts, als het ruikt naar desem en warm meel – om tien seconden te filmen van de oven die opengaat. De stoom die eruit komt. De broden die glanzen in het gele licht. Ze stuurt het naar Leyre als achtergrond. Als Leyre na haar nachtdienst in het ziekenhuis in de lift haar telefoon ontgrendelt, ziet ze de oven van Kaira en kan ze wel huilen, van de honger en van de liefde. Ze kan niet altijd bij haar langsgaan. Maar de video is er, elke dag, en wacht op haar.

Nacho is voor zes maanden uitgezonden naar Bagdad, met een medische hulporganisatie. Milagros is in Jerez gebleven. Wat haar het zwaarst valt, is dat ze hem het gewone leven van alledag niet kan laten zien: de patio, de geraniums, het vaste ritme. Op een dinsdag om 14:47 lokale tijd krijgt Nacho een video wallpaper die Milagros heeft gefilmd: tien seconden van de keuken, met de radio op de achtergrond, de draaiende ventilator en de kat die rondjes loopt om zijn lege bakje. Niets bijzonders. En daar gaat het juist om. Nacho laat de video de hele week als achtergrond staan. Soms heb je geen ansichtkaart nodig, maar wil je alleen weten dat de keuken nog altijd naar thuis ruikt.