بگذار عشقت در هر باز کردن گوشی تو را پیدا کند

صوفیا از دوشنبه تا جمعه در سیوداد رئال کار می‌کند؛ لوکاس در بادخس است. ماه‌ها از طریق واتساپ عکس‌های روز را به هم می‌فرستادند — قهوه صبح، میز دفتر، شام عجولانه — و کم‌کم این کار را کنار گذاشتند، چون جریان آن‌قدر زیاد بود که از جواب دادن به همه‌چیز خسته شدند. تغییر این بود که همان چیزها را به جای پیام، به‌عنوان تصویر صفحه قفل بفرستند. ساعت ۷:۴۴ یک چهارشنبه، لوکاس گوشی را باز کرد تا زنگ هشدار را خاموش کند و قهوه‌ای را دید که صوفیا تازه در آشپزخانه‌اش در سیوداد رئال درست کرده بود. صدایی نبود. صف جوابی نبود. فقط یک حضور. می‌گوید آن صبح بهتر از بیست بار آخر شروع شد.

ماتیلده پرتغالی است و واسکو اسپانیایی از منطقه استرمادورا. در یک جشنواره در کاسرس آشنا شدند و حالا رابطه را با عبور از مرز هر چند آخر هفته نگه می‌دارند. واسکو می‌گوید کلمه «فرستادن» سال‌ها پیش با واتساپ برایش کهنه شد، و اول نمی‌فهمید LockLove چه چیزی متفاوت از هر اپ دیگر دارد. فهمید همان روزی که ماتیلده اولین بار برایش تصویر فرستاد. عکسی از پل روی رود گوادیانا بود که از سمت پرتغال گرفته شده بود، با ساعت بالایش: ۱۳:۰۹. واسکو روی صفحه قفل بهش خیره ماند، بدون اینکه گوشی را باز کند. می‌گوید بعد از سال‌ها برای اولین بار، فرستادن چیزی دوباره وزن فرستادن نامه را پیدا کرد. کوچک، بی‌سروصدا، تحویل‌داده‌شده آن‌طور که باید.

گابریل به دلیل کار در لیسبون زندگی می‌کند و هلنا در مریدا ماند. بین واتساپ، اینستاگرام و ایمیل، کانال کافی برای حرف زدن داشتند. آنچه نداشتند راهی بود برای گذاشتن چیزی برای دیگری بدون قطع کردن روزش. هلنا LockLove را کشف کرد و به گابریل پیشنهاد نوعی پیمان داد: هیچ کدام دیگر در واتساپ چیزهای زیبا نمی‌نویسند — آن‌ها به‌عنوان تصویر می‌روند. دو هفته اعمال کردند و بافت رابطه عوض شد. ساعت ۱۷:۲۹ به وقت لیسبون — ۱۶:۲۹ در مریدا — گابریل گوشی را باز کرد و عکسی از حیاط هلنا را دید با یک کلمه بالایش: نفس بکش. جواب نمی‌خواست. ایموجی نداشت. دقیقاً همان چیزی بود که نیاز داشت.