هر بار که گوشی‌اش را برمی‌دارد، تو آنجایی

قبل از خواب زمانش را می‌گذاری. صبح زود زنگ هشدارش می‌خورد، هنوز خواب‌آلود گوشی را برمی‌دارد... و اولین چیزی که می‌بیند اینستاگرام نیست؛ یک ویدیوی توست که برایش صبح‌به‌خیر می‌گویی.

امتحان سه‌شنبه ساعت ۹ است. برای ۸:۳۰ یک والپیپر تنظیم می‌کنی. گوشی را برمی‌دارد و می‌خواند: «قراره دنیا رو بترکونی. بعدش منتظرتم با پیتزا.» حالش عوض می‌شود، روزش هم همین‌طور.

۱۲ ساعت پرواز بدون وای‌فای. اما قبل از سوار شدن، یک «شب‌به‌خیر» زمان‌بندی می‌کنی که سر ساعتش برسد. وقتی چراغ‌ها خاموش می‌شود و گوشی را برمی‌دارد، تو آنجایی؛ حتی اگر ۱۰هزار متر بالاتر از زمینی.

او در تهران، او در برلین. ۲ ساعت اختلاف. هر صبح که او گوشی را برمی‌دارد، اولین چیزی که می‌بیند یک جزئیات کوچک است که پارتنرش وقتی او خواب بوده گذاشته. فاصله هنوز هست، اما کمی کم‌دردتر.

سه هفته است تمام روز به او فکر می‌کنی. اما نمی‌خواهی زیاد پیام بدهی. با LockLove نشانش می‌دهی، بدون اینکه کسی جز خودش بداند. فقط روی صفحه‌ی خودش.

دو تا کار، مهد، کلاس‌ها، شام‌ها... فقط ۳۰ ثانیه وقت داری. اما همین کافی است که یک ویدیوی سریع ضبط کنی و بگویی «مرسی برای همه‌چی». و او بین جلسه‌ها، وقتی گوشی را برمی‌دارد، ببیندش.

«دوستت دارم»ها لابه‌لای قسط و لیست خرید گم شده‌اند. اما امروز، وسط استراحت قهوه‌اش، وقتی گوشی را برمی‌دارد، ویدیویی از تو می‌بیند که می‌گویی: «هنوز هم تو آدم موردعلاقه‌می.» انتظارش را نداشت، و دقیقا به‌همین‌خاطر اثر می‌گذارد.

سالگرد. ولنتاین. تولدش. می‌خواهی هر بار که آن روز گوشی را برمی‌دارد، جزئیات تو آنجا باشد. نه فقط یک‌بار؛ تمام روز. هر بار که صفحه را روشن می‌کند، یک لبخند دیگر.

تا دیروقت کار می‌کنی. پارتنرت زودتر می‌خوابد. یک «خواب‌های قشنگ» تنظیم می‌کنی که ۲۳:۰۰ ظاهر شود. هر شب. خودکار. به همین سادگی.